Αρχείο κατηγορίας Fiction

Μονόδρομος

της Αλεξάνδρας Χρονοπούλου

Ηττήθηκες κουκλίτσα μου; Ωραία! Έχεις δύο επιλογές: ή θα κάτσεις να κλωσήσεις τ’ αυγά της θλίψης σου μυξοκλαίγοντας ή θα σηκώσεις τα μανίκια και θα στρωθείς στη δουλειά.
Ξέρω, σ’ αδίκησε το αφεντικό. Δεν έχει μάθει να βλέπει τον κόπο, το μεράκι, τη φαντασία. Αυτά δεν ξέρει να τα εκτιμήσει. Βλέπει μόνο το συρτάρι του ταμείου και μ’ αυτό σε κρίνει μόνο στο τέλος της ημέρας. Κι ας ξέχασες το παιδί στο σχολείο για να του ετοιμάσεις την αναφορά του. Συνέχεια ανάγνωσης Μονόδρομος

IOU nothing

ΕΠΕΙΔΗ, ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ, ΤΟ ΝΑ ΣΕ ΘΕΩΡΟΥΝ ΘΥΜΑ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΚΙΟΛΑΣ

της Αλεξάνδρας Χρονοπούλου

H παρακολούθηση του στόχου ήταν ό,τι πιο εύκολο του είχε τύχει ποτέ. Επαγγελματίας εκτελεστής, ένιωθε να ’χει πραγματικά ξεπέσει με τόσο προβλέψιμο υποψήφιο θύμα.Κάθε μέρα, μα κάθε μέρα, το ίδιο ακριβώς δρομολόγιο, οι ίδιες πάντα στάσεις, την ίδια πάντα ώρα, ακριβώς. Τόσο εύκολο που καταντούσε γελοίο.
Όμως εκείνος ήταν επαγγελματίας. Η παρακολούθηση ήταν εικοσιτετράωρη, συνεχής, άγρυπνη και θα συνεχιζόταν για όσο χρονικό διάστημα θα έκρινε ο ίδιος ότι ήταν απαραίτητο, ώστε να ξέρει και το ρυθμό της αναπνοής του θύματος και τις σωματικές του εκκρίσεις ακόμα. Η διαδικασία είναι πάντα σημαντική για την ευόδωση του εγχειρήματος, γι’ αυτό το λόγο το τυπικό πρέπει να τηρείται, πάντα, με θρησκευτική ευλάβεια. Κι αυτός ήταν ο καλύτερος.
Αυτό, ωστόσο, το υποψήφιο θύμα τον είχε από την πρώτη ματιά εκνευρίσει. Τον είχε κουράσει από το πρώτο δευτερόλεπτο, σε βαθμό που άρχισε να ψάχνεται: «Δεν είναι δυνατόν. Κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο, μα τόσο, προβλέψιμος».

Συνέχεια ανάγνωσης IOU nothing

Έτοιμοι;

ΓΙΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΙΣΚΟΥΣ

της Αλεξάνδρας Χρονοπούλου

-Απόψε θέλω να φορέσεις το πιο όμορφο, το πιο εντυπωσιακό σου φόρεμα. Φόρεσε, αν θέλεις, και τα διαμαντένια σου σκουλαρίκια. Αυτά, τα τελευταία που σου πήρα, όταν έκλεισα εκείνη τη μεγάλη εργολαβία. Θα βγούμε απόψε. Ξέρω, είχα πολλές δουλειές τελευταία. Όμως σήμερα, θα βγούμε. Θα σε πάω σ’ ένα μέρος ιδιαίτερο, γι’ αυτό και θέλω να ντυθείς στην πένα. Πίστεψέ με. Εντελώς ξεχωριστό. -Απόψε θέλω να φορέσεις το πιο όμορφο, το πιο εντυπωσιακό κοστούμι σου. Φόρεσε, αν θέλεις, και τα διαμαντένια σου μανικετόκουμπα. Αυτά, τα τελευταία που σου πήρα, όταν έκλεισα εκείνη τη μεγάλη εργολαβία. Θα βγούμε απόψε. Ξέρω, είχα πολλές δουλειές τελευταία. Όμως σήμερα, θα βγούμε. Θα σε πάω σ’ ένα μέρος ιδιαίτερο, γι’ αυτό και θέλω να ντυθείς στην πένα. Πίστεψέ με. Εντελώς ξεχωριστό.

Συνέχεια ανάγνωσης Έτοιμοι;

Γυναίκες, φίλε μου!

της Αλεξάνδρας Χρονοπούλου

Τις βλέπεις. Κάθε μέρα πλημμυρίζουν τους δρόμους της πόλης με χρώματα και ήχους και μυρωδιές.
Βιαστικές, τρεχάτες, με τις άνετες μπαλαρίνες τους που κάνουν το βήμα χοροπηδηχτό. Υπέρκομψες ισορροπίστριες πάνω στις ψηλοτάκουνες γόβες τους. Αθλητικές με τα σπορτέξ τους και τις φόρμες, κουβαλάνε τσάντες από τη λαϊκή ή το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς
Σοβαρές, γελαστές, θλιμμένες, γοητευτικές, σαγηνευτικές, κάποιες φορές απεριποίητες με ξηλωμένους γύρους και φόδρες που κρέμονται, άλλες στην πένα, αρωματισμένες ή ιδρωμένες, χυμώδεις ή στεγνές. Πότε ξανθές, πότε μελαχρινές, πιο σπάνια κοκκινομάλλες, κι ακόμα πιο σπάνια με ολόκληρο ουράνιο τόξο στα μαλλιά τους. Με μάτια που λάμπουν από πληρότητα, αυτοπεποίθηση, σιγουριά ή θαμπώνουν από παραίτηση, μοναξιά, θλίψη, από ένα δάκρυ που δεν αφήνουν να κυλήσει ή ποταμούς δακρύων που αφήνουν να δημιουργούν εύφορα δέλτα να φωλιάζουν ερωδιοί κι αργυροπελεκάνοι. Συνέχεια ανάγνωσης Γυναίκες, φίλε μου!

Η Πριγκίπισσα με την Χάρτινη Σακούλα

του Robert Munsch

Η Ελίζαμπεθ ήταν μια όμορφη πριγκίπισσα. Ζούσε σε ένα κάστρο
και είχε πολλά όμορφα και ακριβά φορέματα. Ήθελε να παντρευτεί
έναν πρίγκιπα που τον έλεγαν Ρονάλντο.

Μια μέρα ένας δράκος γκρέμισε το κάστρο της, έκαψε τα όμορφα
φορέματά της με την ανάσα του και άρπαξε τον πρίγκιπα Ρονάλντο.

Η Ελίζαμπεθ αποφάσισε να βρει τον δράκο και να σώσει τον πρίγκιπα Ρονάλντο. Δεν είχε όμως τίποτα να φορέσει παρά μόνο μια
χάρτινη σακούλα. Ο δρόμος για τον δράκο ήταν γεμάτος καμένα δάση και κόκαλα από άλογα.

Συνέχεια ανάγνωσης Η Πριγκίπισσα με την Χάρτινη Σακούλα

Το γατάκι μου την άρπαξε

της Ευρυδίκης Μαντέλη

Η τηλεόραση παίζει διαφημίσεις ενώ εγώ διαβάζω ένα βιβλίο. Είμαι απορροφημένη αλλά κάτι μου αποσπά τη προσοχή. Κάτι δεν πάει καλά. Σηκώνω το κεφάλι και κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Όλα είναι ασπρόμαυρα! Τα Πουλιά του Χίτσκοκ με κοιτάζουν από τα δέντρα απέναντι με το λαμπερό μοχθηρό τους μάτι και κάπου στη γωνία ίπταται το σηματάκι της ΥΕΝΕΔ. Περιμένω να εμφανιστεί η Κέλυ Σακάκου και να μου πει τις ειδήσεις. Αντί, όμως, για εκείνη την βραχνή, γεμάτη κύρος φωνή της που δεν αφήνει αμφιβολία για
όσα λέει, ακούγεται μια άλλη φωνή:

“Αχουουου! Καλέ! Το γατάκι μου την άρπαξε!”

Συνέχεια ανάγνωσης Το γατάκι μου την άρπαξε

Τα βαφτίσια

της Αλεξάνδρας Χρονοπούλου

Κυριακή πρωί και όλοι μαζεύτηκαν στον Άγιο Νικόλαο για τα βαφτίσια. Ακριβά φορέματα φουρφουρίζουν αυτάρεσκα. Καλοραμμένα, αυστηρά κοστούμια, σταυροκουμπωτά να ζευγαρώνουν με μουσελίνες και ταφτάδες. Γόβες ψηλοτάκουνες σε όλα τα χρώματα να αναδεικνύουν υπέρκομψες γάμπες ή σπασμένα αγγεία και φλεβίτιδα. Σκαρπίνια ανδρικά, δετά ή παντοφλέ, εύκολα στην ισορροπία ενός εδάφους ξεπεσμένης ευμάρειας, μη  αποκαλυπτικά του φροντισμένου πεντικιούρ, σε αντίθεση με τα γυναικεία πέδιλα.

Οι κομμώτριες έχουν δώσει τα ρέστα τους με περίτεχνους κότσους και στυλιζαρισμένες, παράταιρες μπούκλες. Μακιγιάζ που θα ζήλευαν τηλεπερσόνες γ΄ διαλογής και κραγιόν κραυγαλέο. Να μείνει και κάτι με τόσα φιλήματα. Οι ανθοπώλες έχουν στήσει τις κιτς ανθοστήλες τους και πολύχρωμες γάζες κρέμονται από κάθε λογής φανάρια και φαναράκια. Η κουμπαρομπεμπέκα έχει στήσει τα προικιά της σε κοφτό τραπεζομάντιλο. Πριγκιπικά βαφτιστικά και σταυρός πατριαρχικός να τρέμει το Μπάκιγχαμ σύγκορμο με όλους τους δούκες και τις δούκισσές του αντάμα.

Συνέχεια ανάγνωσης Τα βαφτίσια