Μεγαλώνοντας σαν κορίτσι του Μποντ

Ήμουν 18 μηνών όταν κυκλοφόρησε ο δρ Νο. Μεγάλωσα στην δεκαετία του 60. Τα σίριαλ που έβλεπα έδειχναν τις γυναίκες σχεδόν αποκλειστικά σε ρόλο νοικοκυράς. Ανεξάρτητα από το πόσο ιδιαίτερο ήταν το περιβάλλον οι γυναίκες έπρεπε πάντα να υπηρετούν τους άντρες τους, να παραμένουν σε θέσεις γραμματέα ή να είναι ακόμα και σκλάβες! Κι όμως λάτρευα τη “Τζίνι και το τζίνι”. Στα 8 ή 9 μου χρόνια δεν ήξερα τι σήμαινε να αποκαλείς έναν άντρα “αφέντη”. Απλά μου άρεσαν τα ρούχα και το λυχνάρι. Δεν είχα ιδέα ότι αν ήμουν διαφορετική θα ήταν πιο ωραία από αυτό.
Και μετά είδα μια ταινία Μποντ.


Στα τέλη του 1970 ο πατέρας μου υπέφερε πολύ από άσθμα. Τότε πηγαίναμε πολύ στον κινηματογράφο γιατί ήταν από τα λίγα πράγματα που μπορούσε να κάνει με τα παιδιά του. Μία μέρα είδαμε συνεχόμενα το “Θάντερμπολ”, το “Ζεις Μονάχα Δυο Φορές” και τον “Χρυσοδάχτυλο”. Έξι ώρες στο σκοτάδι βυθισμένοι στον κόσμο του Τζέημς Μποντ.


Είδα γυναίκες που ήταν πιλότοι, κατάσκοποι και τρομακτικοί κακοποιοί, και οι τρεις ταινίες έγιναν ένα. Δεν μπορούσα να καταλάβω την πλοκή ή τους χαρακτήρες, μόνο εικόνες και συναισθήματα. Οι γυναίκες του Μποντ ήταν σεξι με έναν εντελώς καινούριο τρόπο.
Σε εκείνη την ηλικία δεν ήξερα τι σήμαινε “σέξι”. Ήξερα μόνο ότι όταν ένα κορίτσι του Μποντ έκανε κάτι, έδειχνε ενήλικη και δυνατή. Στις ταινίες του Μποντ οι γυναίκες ήταν δυνατές, δυναμικές και ενδιαφέρουσες, ενώ στην τηλεόραση οι ανύπαντρες γυναίκες ήταν πάντα παρθένες και συνήθως ντροπαλές. Όταν σκεφτόμουν το “σέξι” ήταν πάντα αυτό: να είσαι παθητική, όμορφη και αδύναμη. Οι ταινίες της εποχής ήταν γεμάτες Ντόρις Ντέι και Τζέην Φόντα που προστάτευαν την τιμή τους με κάθε κόστος.


Σε αυτόν τον κόσμο εμφανίστηκε το πρώτο κορίτσι του Μποντ, η Σίλβια Τρέντς. Ήταν δυναμική, έκανε επίθεση στον Μποντ σαν ανταγωνίστρια και μετά φλέρταρε μαζί του. Έκοβε βόλτες με το βραδινό της φόρεμα λες και ο κόσμος ήταν δικός της. Μετά εμφανίστηκε στο διαμέρισμα του Μποντ και φορούσε τις πιτζάμες του! Θα πίστευε κανείς ότι μία γυναίκα εκείνη την εποχή θα τιμωρούνταν για μια τόσο επιθετική σεξουαλική συμπεριφορά. Αλλά όχι! Επέστρεψε και στην επόμενη ταινία!


Υπήρχε σεξισμός στις ταινίες του Μποντ; Απολύτως. Αλλά εγώ μεγάλωσα σε έναν σεξιστικό κόσμο. Υπήρχαν πολλά σεξιστικά πράγματα που απέρριπτα αλλά πολλά άλλα δεν τα πρόσεχα γιατί θεωρούνταν “φυσολογικά”. Ο φεμινισμός δεν είναι απλά μια συνειδητή απόρριψη του σεξισμού αλλά δίνει κιόλας στις γυναίκες εναλλακτικές διεξόδους. Τους επιτρέπει να δουν έναν κόσμο όπου θα ήθελαν να ζουν, όπου το άτομο που θα ήθελαν να είναι βρίσκεται εκεί ψηλά στην οθόνη. Ακόμα και σήμερα τα κορίτσια δεν έχουν πολύ από αυτό.
Οι γυναίκες στις ταινίες του Μποντ τον ξεγελούσαν, πάλευαν μαζί του και κοιμόντουσαν μαζί του. Αυτό που έβλεπα στα κορίτσια του Μποντ ήταν περιπέτεια, δύναμη και μια τολμηρή σεξουαλικότητα. Και ίσως και λίγο διεστραμμένη. Στον “Χρυσοδάκτυλο” είδα κάτι που δεν είχα ξαναδεί στην τηλεόραση. Με κάποιον τρόπο στα 9 μου χρόνια είχα καταφέρει να δω κάτι που διαφεύγει από πολλούς ακόμα και σήμερα. Η Πούσι Γκαλόρ ήταν γκέι! Και ενθουσιάστηκα. Εκείνη η ξανθιά πιλότος που της μιλάει; Θα ήθελα να είμαι αυτή όταν μεγαλώσω.


Το 1971 είδα τα “Διαμάντια Είναι Παντοτινά” και ήταν εξίσου συναρπαστικό, σέξι και ακόμα πιο απελευθερομένο! Δύο γυναίκες, η Μπάμπι και η Θάμπερ ζούσαν μαζί σε ένα εκπληκτικό σπίτι και πάλευαν παιχνιδιάρικα με τον Μποντ αλλά και μεταξύ τους. Ήταν σωματοφύλακες. Όμορφες, δυνατές και άγριες. Η μοίρα μου είχε σφραγιστεί.


Τα κορίτσια του Μποντ μου προσέφεραν σεξουαλικές δυνατότητες. Γοητευτικούς άντρες όπως ήταν ο Τζέημς Μποντ. Γοητευτικές γυναίκες όπως η Πούσι Γκαλόρ. Μπορούσαν να αποπλανήσουν ή να αποπλανηθούν από έναν όμορφο άντρα ή γυναίκα και να φοράνε υπέροχα ρούχα αλλά δεν χρειαζόταν να ζουν σε λυχνάρι!
Τα κορίτσια του Μποντ μιλάνε στο κομμάτι μου εκείνο που είναι και φεμινίστρια και θηλυκό. Το κορίτσι του Μποντ έγινε για μένα αρχέτυπο της ανεξάρτητης και συναρπαστικής γυναίκας, ένα όραμα του τι θα μπορούσα να γίνω που μπορεί να ήταν φαντασίωση αλλά μιλούσε στον πραγματικό εαυτό μου. Καθώς μεγάλωνα παρέμεινε το πρότυπό μου και ο φανταστικός εαυτός μου.

Η γυναίκα που είμαι σήμερα: συγγραφέας, μαμά, φεμινίστρια και επαγγελματίας, κατά βάθος είναι ένα κορίτσι του Μποντ.

(Δημοσιεύθηκε στο τευχος Νο 5 του περιοδικού SELENE)


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s