Τα μούσκουλα της Αφροδίτης

Ανεβαίνει στο βάθρο και σηκώνει το τρόπαιο. Κοιτάζει τη σημαία της να κυματίζει και τα μάτια της υγραίνονται. Τραγουδάει τον εθνικό ύμνο. Είναι όμορφη σαν την Αφροδίτη και δυνατή σαν τον Ηρακλή. Δεν έχει σημασία που εσύ δεν το ξέρεις. Το ξέρει εκείνη. Όπως, επίσης, ξέρει και τους αγώνες που έδωσε χιλιάδες χρόνια για να μπορέσει να φτάσει μέχρι εδώ. Γι΄αυτό κλαίει. Γιατί δεν ήταν πάντα τόσο τυχερή.

Η γυναίκα αθλήτρια τολμάει να σηκώσει το τρόπαιο ψηλά, κι ας διαγράφονται έτσι τα δυνατά της ποντίκια. Η Αφροδίτη έχει μούσκουλα και δεν ντρέπεται πια να το δείξει.

Ρωμαϊκή τοιχογραφία που εικονίζει γυναίκες να αθλούνται.

Εξαιρετικά δυνατοί άντρες και γυναίκες υπήρχαν από πάντα και οι αγώνες δύναμης (η λέξη σπορ δεν είχε εφευρεθεί ακόμα) ήταν κοινός τόπος και για τα δύο φύλα. Οι άνθρωποι και των δύο φύλων έχουν σώματα με διάφορους βαθμούς ικανότητας σχηματισμού μυών και κάποιοι από αυτούς (άντρες και γυναίκες) είναι μυϊκά προικισμένοι.
Αν και αρχικά οι γυναίκες απαγορευόταν να συμμετέχουν στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες (αν και είχαν τους δικούς τους αγώνες, τα Ηραία) τα κορίτσια στη Σπάρτη γυμνάζονταν και αθλούνταν μαζί με τα αγόρια τουλάχιστον μέχρι την ηλικία των 20 ετών οπότε και θεωρούνταν καλή ηλικία για να παντρευτούν. Στην αρχαία Ρώμη, επίσης οι γυναίκες συμμετείχαν ελεύθερα σε ασκήσεις και αγώνες δύναμης. Το πρότυπο που ακολουθούσαν αυτές οι γυναίκες (και αποδέχονταν φυσικά οι άντρες) ήταν εκείνο της αθλητικής θεάς Άρτεμης που έδινε μια διαφορετική γυναικεία εικόνα από εκείνη που επέβαλλαν συνήθως τα σεξιστικά πρότυπα της εποχής. Αν και η αρχαιότητα σήμερα θεωρείται γενικά οπισθοδρομική εποχή, παραδόξως, οι ιδέες για το τι αποτελεί “πρέπουσα εικόνα για μία γυναίκα,” όπως θα δούμε, ήταν πολύ πιο προοδευτικές από εκείνες που διαμόρφωσαν οι άνθρωποι αργότερα.

Για πολλά χρόνια ιδανικό γυναικείο σώμα θεωρούνταν εκείνο της Αφροδίτης, δηλαδή αφράτο και με καμπύλες.

Η λέξη σπορ  πρωτοεμφανίστηκε στην Αγγλία με την Βιομηχανική Επανάσταση και αυτό δεν ήταν τυχαίο. Σε μια εποχή που οι μηχανές είχαν γίνει δυνατότερες και πιο αποτελεσματικές από τους ανθρώπους, οι τελευταίοι αισθάνθηκαν ότι έπρεπε να βρουν κάποιον τρόπο για να συγκρίνονται μεταξύ τους σε σωματικό επίπεδο και αυτό οδήγησε στον αθλητικό ανταγωνισμό. Τουλάχιστον για τους άντρες γιατί, για κάποιον (όχι και τόσο) παράξενο λόγο οι γυναίκες για άλλη μια φορά θεωρηθήκαν ανεπαρκείς και ακατάλληλες για τον αθλητισμό.

Εγγλέζος κύριος παίζει κροκέ αψηφώντας τον κίνδυνο της ηθικής διαφθοράς που ελλοχεύει κάπου εκεί κοντά.

Αν και, όπως είναι εύκολο να φανταστεί κανείς, σίγουρα θα υπήρχαν πολλές γυναίκες που ήταν αθλητικές από την φύση τους και αισθάνονταν την ανάγκη να συμμετέχουν σε αθλητικές δραστηριότητες, η συντηρητική δυτική κοινωνία του 18ου και του 19ου αιώνα θεωρούσε απρεπείς τέτοιου είδους συμπεριφορές. Ένα άρθρο στο American Christian Review του 1878, ούτε λίγο ούτε πολύ, ταύτιζε τα γυναικεία σπορ με την ηθική καταστροφή και μάλιστα περιέγραφε και εννέα συγκεκριμένα βήματα με τα οποία ένα απλό παιχνίδι κροκέ οδηγεί μία γυναίκα στην πορνεία και την ανηθικότητα: “Ένα παιχνίδι κροκέ οδηγεί σε εκδρομές, οι εκδρομές οδηγούν σε χορούς που οδηγούν σε αποχή από την εκκλησία που οδηγεί σε ανήθικη συμπεριφορά που οδηγεί στην απομάκρυνση από το σπίτι που οδηγεί στην φτώχεια και την δυστυχία που οδηγούν στην ντροπή και την ατίμωση που οδηγούν στην καταστροφή.” Έχοντας να αντιμετωπίσουν τέτοια κοινωνική κατακραυγή φυσικά οι περισσότερες γυναίκες προτιμούσαν να μένουν μακριά από τις σωματικές δραστηριότητες.

Ξετσίπωτες γυναίκες του 19ου αι. ποζάρουν προκλητικά κρατώντας ρακέτες.

Η εφεύρεση που επηρέασε όσο λίγα πράγματα τη ζωή αλλά και την θέση της γυναίκας στην κοινωνία ήταν ο κορσές. Κορσέδες φορούσαν οι γυναίκες (αλλά και οι άντρες) ήδη από τον 16ο αιώνα αλλά τον 18ο αιώνα, μια άλλη εξέλιξη που με την πρώτη ματιά δεν φαίνεται να συνδέεται, η φαλαινοθηρία, επέτρεψε την μετατροπή αυτού του ενδύματος σε ένα είδος σωματικού βασανισμού. Η εκβιομηχάνιση της παραγωγής επέτρεψε την πιο αποτελεσματική και κερδοφόρα εκμετάλλευση των προϊόντων που κατασκευάζονταν από τις φάλαινες με αποτέλεσμα από τη μία να ξεκινήσει ένα ανελέητο κυνήγι σε βάρος αυτών των ζώων και από την άλλη (λες και δεν έφταναν οι ήδη υπάρχοντες περιορισμοί για τις γυναίκες) να χρησιμοποιηθούν οι μπανέλες σαν μέσο υποστήριξης στα εσώρουχα με σκοπό να περιορίσουν ακόμα περισσότερο το γυναικείο σώμα και να αλλάξουν την μορφή του.

Βικτωριανή διαφήμιση για τον “νέο” κορσέ που βοηθά το σώμα να περάσει από το σχήμα “V” στο σχήμα “S”.
Ο κορσές αναγκάζει τα εσωτερικά όργανα του σώματος να μετακινηθούν σε αφύσικες θέσεις.

Οι μπαλένες “επέτρεψαν” στο γυναικείο σώμα να περάσει φαινομενικά από το σχήμα V (το στήθος σηκωμένο ψηλά κοντά στον λαιμό), στο σχήμα κλεψύδρα (απίστευτα στενή μέση), στο σχήμα S (τονισμένο στήθος και οπίσθια). Τα εσωτερικά όργανα των γυναικών που υποχρεωτικά φορούσαν κορσέ καθημερινά αναγκάζονταν να μετακινηθούν σε αφύσικες θέσεις και η κυκλοφορία του αίματος εμποδίζονταν σε πολλά σημεία προκαλώντας δυσφορία, πόνο, αδυναμία, λιποθυμίες και συχνά ανικανότητα ουσιαστικών κινήσεων. Οι γυναίκες εκείνη την εποχή όχι μόνο ήταν σωματικά αδύναμες λόγω των ρούχων τους αλλά ουσιαστικά ανίκανες για κάθε σωματική δραστηριότητα.

Η εικόνα της ευαίσθητης ρομαντικής γυναίκας προέρχεται από την εποχή που οι κορσέδες την έσφιγγαν τόσο που ήταν έτοιμη να λιποθυμίσει.

Οι συχνές λιποθυμίες των γυναικών και τα πολλαπλά προβλήματα υγείας που εμφάνιζαν αποδόθηκαν στην “ασθενική τους φύση” αλλά τουλάχιστον οι γιατροί του 19ου αιώνα κατάλαβαν ότι κάποια φυσική δραστηριότητα ήταν χρήσιμη αλλά έπρεπε να είναι ήρεμη και μη ανταγωνιστική. Αυτή η εικόνα της αδύναμης και εύθραυστης “γυναικείας φύσης” απείχε πολύ από την εικόνα της γυναίκας-Άρτεμης που ήταν φυσική στην αρχαιότητα. Ο χορός, οι χαριτωμένες ασκήσεις με μικρά βάρη και το ήρεμο περπάτημα ήταν αποδεκτά αλλά, προς θεού, όχι αθλήματα όπως το ποδόσφαιρο, το μπέιζμπολ ή, ακόμα χειρότερα, η άρση βαρών!
Ειρωνικά, εκείνα που αρχικά περιόρισαν τις γυναίκες, τα στενά ρούχα και η αλλαγές της μόδας, ήταν τα ίδια που τους επέτρεψαν να διεκδικήσουν έναν πιο φυσικό τρόπο ζωής. Τον 18ο και 19ο αιώνα οι συνεχείς αλλαγές στην σιλουέτα των γυναικών επέτρεψαν στην ιδέα μιας ακόμα αλλαγής στο γυναικείο σώμα, αυτή την φορά στην πιο φυσιολογική του μορφή, να γίνει πιο εύκολα αποδεκτή. Όταν οι γυναίκες φόρεσαν πιο απλά ρούχα, πέταξαν τους κορσέδες και άρχισαν να επιδεικνύουν ένα πιο μυώδες κορμί, αυτό δεν απασχόλησε κανέναν, ιδιαίτερα γιατί για την κοινωνία ήταν ακόμα μία έκφραση της γυναικείας φιλαρέσκειας και ρηχότητας του θηλυκού που παρασύρεται από την μόδα. Τότε ήταν που οι γυναίκες μπόρεσαν να ασχοληθούν με τα σπορ.


Τι συμβαίνει ακριβώς με το γυναικείο σώμα όταν καταπονείται; Μπορούν οι γυναίκες να γίνουν μυώδεις όσο οι άντρες και, αν ναι, αυτό επιτρέπεται; Πως συμπεριφέρονται οι γυναίκες που αθλούνται; Μήπως η άθληση κάνει την γυναίκα λιγότερο γυναίκα; Μήπως αλλάζει την σεξουαλικότητά της; Αυτά και άλλα πολλά άρχισαν να προβληματίζουν την κοινωνία καθώς οι γυναίκες άρχισαν να αθλούνται όλο και περισσότερο και κανένας δεν σκέφτηκε το πιο απλό: ότι αυτό που ισχύει για τους άντρες στα σπορ ισχύει και για όλους του υπόλοιπους ανθρώπους, δηλαδή τις γυναίκες. Εικόνες αθλητικών γυναικών άρχισαν να εμφανίζονται όλο και πιο συχνά στις εφημερίδες και στα περιοδικά κάνοντας τον αθλητισμό όλο και πιο προσβάσιμο στο “ασθενές φύλο” αλλά όλες είχαν δύο κοινά χαρακτηριστικά: το σώμα της αθλήτριας (σε αντίθεση με εκείνο του αθλητή) έπρεπε να είναι πλήρως καλυμμένο και να μην αμφισβητείται με κανένα τρόπο η θηλυκότητά της.


Οι φωτογραφίες των αθλητριών ακολουθούσαν συγκεκριμένους κανόνες που έφταναν μέχρι τον προσδιορισμό μιας συγκεκριμένης και αυστηρής γκάμας αποδεκτών στάσεων μπροστά στον φωτογραφικό φακό. Η γυναίκα μπορούσε να ποζάρει σαν άγαλμα ή σαν χορεύτρια (υπονοώντας ότι δεν ήταν δυνατόν να είναι χυδαία ή απειλητική η εμφάνισή της γιατί έμοιαζε με έργο τέχνης) ή κάνοντας επίδειξη κάποιας άσκησης που επιβαλλόταν για λόγους πρακτικότητας. Σε κάθε περίπτωση, όμως, αυτές οι γυναίκες δεν επιτρεπόταν να κάνουν επίδειξη της δύναμής τους, να σφίξουν τα μπράτσα τους ή να αποκαλύψουν το μυώδες σώμα τους γιατί αυτό ήταν απειλητικό για τους άντρες και την τρέχουσα έννοια της αρρενωπότητας. Ήταν υποχρεωτικό “οι γυναίκες να παραμείνουν γυναίκες” και αυτό το εξασφάλιζαν με το κατάλληλο θηλυκό ντύσιμο και τις γλυκές απαλές εκφράσεις. Ακόμα και όταν η εικόνα έδειχνε την γυναίκα να σηκώνει τεράστια βάρη η έκφρασή της έπρεπε να είναι γλυκιά και γαλήνια. Και φυσικά δεν έπρεπε επ ουδενί να εμφανιστεί ιδρωμένη!


Αν και οι γυναίκες έπρεπε να τηρούν αυστηρούς ηθικούς περιορισμούς στις εμφανίσεις τους, αυτό δεν εμπόδισε τους άντρες να σεξουαλικοποιήσουν το σώμα τους. Οι δυνατές γυναίκες εξακολουθούσαν να είναι “ιδιαίτερες περιπτώσεις” και συχνά, προκειμένου να τους επιτραπεί να ασχοληθούν με τον πιο “αρρενωπό” αθλητισμό, αναγκάζονταν να εργαστούν σε τσίρκο και θεατρικούς θιάσους όπου έβγαζαν το ψωμί τους σαν θέαμα. Αυτό τους επέτρεπε να ξεφεύγουν από τα αυστηρά όρια που περιόριζαν τις άλλες γυναίκες και άρχισαν να κυκλοφορούν και οι πρώτες εικόνες με γυναίκες που επιδεικνύουν τους μύες τους που από την αρχή έγιναν ανάρπαστες αλλά, αντί να δώσουν το παράδειγμα στις άλλες γυναίκες και να τις απελευθερώσουν, οδήγησαν στο αντίθετο αποτέλεσμα. Εικόνες με αθλήτριες και ακροβάτισσες κυκλοφορούσαν σε περιοδικά, εφημερίδες, ακόμα και μέσα σε πακέτα τσιγάρων με την μορφή καρτών. Επειδή το κάπνισμα και η ανάγνωση περιοδικών και εφημερίδων τότε ήταν σχεδόν αποκλειστικά αντρική υπόθεση, οι άντρες έγιναν κατά κύριο λόγο οι καταναλωτές αυτών των εικόνων και, ενώ ισχυρίζονταν ότι ενδιαφέρονταν για τον αθλητισμό και για τις γυμναστικές ασκήσεις, στην πραγματικότητα είχαν βρει άλλον έναν τρόπο για να κοιτάζουν γυναικεία κορμιά ντυμένα με στενά “κορμάκια” και καλσόν που εμφάνιζαν ένα άλλο είδος εξωτικής (αθλητικής) ομορφιάς που δεν είχαν οι σύζυγοί τους. Η εικόνα της αθλητικής γυναίκας μπήκε στο περιθώριο και έγινε κάτι “βρώμικο” και ανήθικο για τους άντρες που κοίταζαν κρυφά εικόνες αθλητικών γυναικών και, όπως κάθε πράγμα που κάνουν ή έχουν οι γυναίκες και οι άντρες θεωρούν ότι ασκεί γοητεία και εξουσία πάνω τους ή τους απειλεί, έγινε δημόσια κατακριτέο.


“Τα κορίτσια και οι νεαρές γυναίκες” έγραφε το 1937 ένα ιατρικό σύγγραμμα “να αφήσουν τα βίαια σπορ στους άντρες. Αν τρέχετε γρήγορα ή αν αισθάνεστε δυνατότερες από τους φίλους σας μην το εκμεταλλεύεστε αυτό. Μην ανταγωνίζεστε τους άντρες. Διατηρείτε την θηλυκότητά σας. Ποτέ δεν θα γίνετε άντρες.” Οι γυναίκες άκουγαν συνέχεια ότι πρέπει να έχουν “αρμονικές και στρογγυλές σιλουέτες” και να ασχολούνται με χαριτωμένα σπορ όπως η ρυθμική γυμναστική. “Ξεχάστε το τρέξιμο και το άλμα εις ύψος, αποφύγετε το ράγκμπι και το ποδόσφαιρο, καταπιέστε την επιθυμία σας να γίνετε δυνατότερες σε μύες και αντοχή.” Οι γυναίκες ενθαρρύνονταν να συναγωνίζονται σε επίπεδο χάρης και ομορφιάς αλλά να μην “παραμορφώνουν” τα σώματά τους και τα πρόσωπά τους με “υπερβολική καταπόνηση.” Οι αθλητικές γυναίκες ήταν απειλητικές για το στάτους κβο γιατί αμφισβητούσαν και αντέστρεφαν την “φυσική” κυριαρχία των αντρών που είχε, κατά κύριο λόγο, στηριχθεί σε κάτι που θεωρούνταν μέχρι τότε αδιαμφισβήτητο: την σωματική τους υπεροχή έναντι των γυναικών.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι εξελίξεις στην επιστήμη αλλά και στον παγκόσμιο αθλητισμό έφεραν και άλλες αλλαγές για την γυναίκα αθλήτρια. Από τη μία τα νέα πρωτεϊνούχα σκευάσματα και οι διάφορες θεραπείες επέτρεπαν στο ανθρώπινο σώμα να αποκτήσει μυϊκή μάζα, δύναμη, ταχύτητα και αντοχή όσο ποτέ άλλοτε και από την άλλη οι αθλητικοί διαγωνισμοί άρχισαν να γίνονται όλο και πιο σημαντικοί, να εμπορευματοποιούνται, να αποφέρουν όλο και περισσότερα κέρδη και να αποκτούν παγκόσμια διάσταση. Οι γυναίκες μοιραία ήθελαν όλο και περισσότερο, όλο και πιο πολύ, να συμμετέχουν στον αθλητισμό σε κάθε μορφή του χωρίς περιορισμούς. “Ίσως να μην υπάρχει ένα ιδανικό γυναικείο σώμα” σχολίαζαν τα περιοδικά της εποχής. “Υπάρχει η Αφροδίτη (ψηλή, πλούσιο στήθος, στενή μέση και γοφοί), η Καλλίπυγος (κοντή, γοφοί πιο φαρδιοί από το στήθος) και η Άρτεμις (το πάνω μέρος του σώματος σε σχήμα V)”. Από τα τρία αυτά πρότυπα εκείνο που προτιμούνταν γενικότερα ήταν το κλασσικό της Αφροδίτης, αλλά η παραδοχή ότι μπορεί να υπήρχαν και άλλοι σωματότυποι άνοιξε τον δρόμο στις γυναίκες για μεγαλύτερη ποικιλία έκφρασης. Γενικά δεν είχε σημασία τι τύπο σώματος είχε η γυναίκα αλλά το να συμπεριφέρεται και να εμφανίζεται αδιαμφισβήτητα θηλυκή έτσι ώστε να μην απειλεί την έννοια της αρρενωπότητας.

Οι γυναίκες μποντι μπίλντερ συνήθως αισθάνονται την ανάγκη να ποζάρουν με μικροσκοπικά μαγιώ σε σέξι πόζες έτσι ώστε να προλάβουν οποιαδήποτε αμφισβήτηση της θηλυκότητάς τους. Η εικονιζόμενη μάλιστα αισθάνθηκε την ανάγκη να ποζάρει όχι μόνο με μικροσκοπικό μαγιώ αλλά και αγκαλιά με το παιδί της για να μην ξεχάσουμε πως παρά τα μούσκουλα είναι μητέρα, δηλαδή «κανονική γυναίκα».

Όταν, από την δεκαετία του 60 και μετά, άρχισαν να ανθίζουν τα γυναικεία κινήματα η εικόνα της αθλήτριας άλλαξε πάλι. Οι γυναίκες άρχισαν να διεκδικούν το δικαίωμα να αθλούνται, να δυναμώνουν το σώμα τους και να ποζάρουν ελεύθερα, εφόσον το ήθελαν, όπως και οι άντρες, επιδεικνύοντας τους μύες τους. Τότε άρχισαν να εμφανίζονται μαζικά οι γυναίκες μπόντι μπίλντερ που αισθάνθηκαν ότι επιτέλους μπορούσαν να επιδιώξουν το άθλημα και το σώμα που ήθελαν χωρίς περιορισμούς. Όμως κάποιες φεμινίστριες, αντίθετα από ότι θα περίμενε κανείς, άρχισαν να επιτίθενται σε αυτές τις γυναίκες κατηγορώντας τες ότι “ήθελαν να γίνουν σαν άντρες.” Οι γυναίκες για άλλη μια φορά αισθάνθηκαν την ανάγκη να προστατευτούν αποφεύγοντας τις επιδείξεις “αρρενοπρέπειας”. Συχνά προτιμούσαν να γίνονται αντικείμενα σεξουαλικοποίησης παρά να κατηγορηθούν ότι ήταν “αντρογύναικες” ή “λεσβίες.”

Η γυναίκα αθλήτρια σήμερα είναι αναγκασμένη να επιβεβαιώνει συνεχώς ότι πάνω από όλα, πάνω ακόμα και από την ιδιότητά της ως αθλήτρια, είναι αδιαμφισβήτητα γυναίκα και ο καλύτερος τρόπος για να το κάνει αυτό σύμφωνα με την σεξιστική κοινωνία είναι να εμφανιστεί σαν σεξουαλικό αντικείμενο.

Σήμερα οι αθλήτριες βρίσκονται σε μια πολύ ιδιόμορφη θέση. Από τη μία κανείς στην Δύση δεν θεωρεί κατακριτέα τη συμμετοχή των γυναικών στον αθλητισμό αλλά από την άλλη οι γυναίκες αποθαρρύνονται υπογείως να συμμετέχουν ή έστω να είναι εξίσου καλές με τους άντρες. Οι άντρες από μικροί εκπαιδεύονται να είναι δυνατοί ενώ οι γυναίκες να είναι αδύναμες. Αν δούμε τους επαγγελματίες αθλητές, ειδικά τους πιο καλοπληρωμένους, θα παρατηρήσουμε ότι μεγιστοποιούν χαρακτηριστικά που σχετίζονται με το αντρικό φύλο όπως δύναμη, επιθετικότητα, κυριαρχία. Οι άντρες, με το να μαθαίνουν απλά να είναι άντρες, μαθαίνουν όχι μόνο να είναι καλοί στα σπορ αλλά και να αριστεύουν σε όσα θεωρούνται σημαντικά στα σπορ. Οι γυναίκες, από την άλλη, με το να μαθαίνουν να είναι γυναίκες, όχι μόνο δεν εκπαιδεύονται σε αυτά τα πράγματα αλλά, πολύ περισσότερο, μαθαίνουν τα ακριβώς αντίθετα. Το να είσαι “αρσενικός” είναι συμβατό με τα σπορ, ενώ το να είσαι “θηλυκός” έρχεται σε αντίθεση. Οι γυναίκες πρέπει να διαλέξουν αν θα γίνουν επιτυχημένο “θηλυκό” ή επιτυχημένη αθλήτρια.
Όποιες και να είναι, όμως, οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν σήμερα οι αθλήτριες το γεγονός είναι ότι οι γυναίκες έχουν πια κατακτήσει μία θέση στον αθλητισμό. Από εδώ και εμπρός η πρόοδος, έστω και με μικρά και διστακτικά βήματα,  δεν μπορεί παρά να φέρει την γυναικεία σωματική χειραφέτηση.

(Δημοσιεύθηκε στο 3ο τεύχος του SELENE)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s