Μυώδη ποντίκια, αδύναμες γάτες.

Οι άντρες είναι πιο δυνατοί από τις γυναίκες.

Συμφωνείτε;

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα διαφωνούσαν με την πρόταση αυτή. Στο κάτω κάτω μπορούμε να δούμε πολλούς μυώδεις και μεγαλώσωμους άντρες ενώ οι γυναίκες είναι συνήθως πιο μικροκαμωμένες και αδύναμες. Οι άντρες, από τη φύση τους, δεν έχουν μεγαλύτερο και ισχυρότερο μυικό σύστημα;

Χμμμ! Σύμφωνα με την πρακάτω έρευνα και ναι και όχι.

Παρά την τάση να θεωρούμε τους άντρες μεγαλώσωμους και μυώδεις και τις γυναίκες μικροκαμωμένες και αδύναμες, ο μέσος άντρας είναι μόνο 10% με 15% μεγαλύτερος από την μέση γυναίκα(1), διαφορά που μοιάζει αμελητέα σε σχέση με το πόσο πιο δυνατούς θεωρούμε τους άντρες από τις γυναίκες. Το γυναικείο σωμα δεν είναι μικροκαμωμένο και ούτε είναι αδύναμο. Σε μία έρευνα (2) που έγινε σε μία ομάδα γυναικων που πληρούσαν τις προϋποθέσεις ύψους και βάρους για την κατάταξη στον στρατό των Η.Π.Α. αλλά που δεν είχαν σχέση με τον στρατό έδειξε ότι το 24% από αυτές μπορούσε να σηκώσει 45 κιλά χωρίς να είναι γυμνασμένες. Μία στις τέσσερις αγύμναστες γυναίκες μπορούν να σηκώσουν 45 κιλά και θεωρούνται αδύναμες;

Σε μία άλλη έρευνα (3) η μέση γυναίκα στρατιωτικός στις Η.Π.Α. μπορεί να σηκώσει 30 κιλά. Αυτό μπορεί να μοιάζει ασήμαντο δεδομένου ότι ο μέσος άντρας στρατιωτικός στην ίδια έρευνα μπορούσε να σηκώσει 54 κιλά αλλά σίγουρα το να μπορείς να σηκώσεις 30 κιλά (σχεδόν το βάρος ενός δεκάχρονου αγοριού) αρκεί για να μην μπορεί κάποιος να σε χαρακτηρίσει αδύναμη. Αν και αυτή η έρευνα δείχνει σημαντική διαφορά ανάμεσα στο πόσο βάρος μπορούν να σηκώσουν οι άντρες και οι γυναίκες δείχνει επίσης αξιοσημείωτη αλληλεπικάλυψη στις καμπύλες των δύο μεταβλητών.

bellcurves01

Έτσι η δυνατότερη γυναίκα είναι πιο δυνατή από τον πιο αδύναμο άντρα όπως επίσης και η ψηλότερη γυναίκα είναι πιο ψηλή από τον πιο κοντό άντρα. Αλλά το ύψος είναι πιο ορατό από την δύναμη και έτσι η αλληεπικάλυψη ανάμεσα στα δύο φύλα σε επίπεδο δύναμης συνήθως περνάει απαρατήρητη και παραμένει άγνωστη.

Για την ακρίβεια, το 97%  της διαφοράς δύναμης ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες εξαρτάται όχι από διαφορές φύλου αλλά από διαφορές στην μυική μάζα 4). Αν και η μυική μάζα συνδέεται με το επίπεδο τεστοστερόνης που συνήθως είναι υψηλότερο στους άντρες η συνεισφορά αυτής της ορμόνης δεν είναι όσο σημαντική νομίζουμε. Σε μία έρευνα (5) εξετάστηκαν δύο ομάδες αντρών. Η πρώτη ομάδα περιλάμβανε άντρες που έπαιρναν αναβολικά αλλά δεν γυμνάζονταν ενώ η δεύτερη άντρες που απλώς γυμνάζονταν τακτικά. Η πρώτη ομάδα είχε πέντε φορές περισσότερη τεστοστερόνη και παρατηρήθηκε αύξηση της δύναμής της αλλά μετά από δέκα εβδομάδες και οι δύο ομάδες βρίσκονταν στα ίδια περίπου επίπεδα δύναμης. Δηλαδή, ο πενταπλασιασμός της τεστοστερόνης δεν ήταν επαρκής για να ξεπεράσει τα αποτελέσματα που είχε η τακτική άσκηση. Γι΄αυτό. λοιπόν, αν και οι άντρες έχουν περισσότερη τεστοστερόνη από τις γυναίκες, οι διαφορές στην δύναμη μπορούν να καλύφθούν με την άσκηση.

Όμως, με όποιον τρόπο και αν αποκτούν οι άντρες τους μύες τους, είναι ξεκάθαρο ότι έχουν το πλεονέκτημα στην δύναμη του κορμού. Μία σειρά από έρευνες από την δεκαετία του ’70 (4) έδειξαν ότι οι γυναίκες στο γυμναστήριο μπορούσαν να σηκώσουν με τα χέρια ξαπλωμένες στον πάγκο το 40% από όσο μπορούσαν να σηκώσουν οι άντρες στην ίδια θέση ενώ όταν σήκωναν τα βάρη με τα πόδια μπορούσαν να σηκώσουν το 75% από όσο μπορούσαν να σηκώσουν οι άντρες με τα πόδια. Όταν, όμως, οι ερευνητές έλαβαν υπόψην την δύναμη των συμμετεχόντων σε σχέση με την μυική τους μάζα τα αποτελέσματα ήταν τελείως διαφορετικά. Οι γυναίκες στην πραγματικότητα είχαν σηκώσει με τα πόδια 110% περισσότερο βάρος ανα κιλό μυικής μάζαςαπό ότι οι άντρες στην ίδια θέση. Δηλαδή, τα πόδια των γυναικών ήταν πιο δυνατά από των αντρών. Η διαφορά στην δύναμη στον κορμό, επίσης, μετριάστηκε όταν υπολογίστηκε σύμφωνα με το ποσοστό μυικής μάζας του καθενός.

Το αποτέλεσμα:

Οι γυναίκες δεν είναι αδύναμες αν και πολλοί (ακόμα και οι ίδιες οι γυναίκες) πιστεύουν ότι είναι γιατί έτσι τους λέει η κοινωνία.

Σε μία έρευνα (6) που έγινε σε παιδιά ηλικίας 9 ετών, τόσο τα αγόρια όσο και τα κορίτσια απέδωσαν εξίσου καλά σε αναερόβια άσκηση «ποδήλατο» (οπου κάποιος κάθεται ανάσκελα και κάνει «πετάλι» στον αέρα) αλλά όταν ρωτήθηκαν για την επίδοσή τους τα κορίτσια θεώρησαν ότι τα πήγαν χειρότερα από τα αγόρια. Γιατί συνέβηκε αυτό;

Συνήθως στα σχολεία και στις ομάδες τα αγόρια αντιμετωπίζουν υψηλότερες προσδοκίες από ότι τα κορίτσια γιατί η κοινωνία αναμένει από εκείνα να έχουν καλύτερες επιδόσεις. Για παράδειγμα, ο γυμναστής βάζει τα αγόρια να τρέξουν 10 φορές γύρω στην αυλή του σχολείου και τα κορίτσια μόνο 5 ή περιμένει τα αγόρια να κάνουν περισσότερους κοιλιακούς από ότι τα κορίτσια. Μόνο στην ευλυγισία τα κορίτσια θεωρείται ότι υπερτερούν από τα αγόρια. Όμως, τα στοιχεία δείχνουν ότι από το δημοτικό μέχρι την εφηβεία τα κορίτσια έχουν καλύτερες επιδόσεις στα σπορ από ότι τα αγόρια αλλά, παρά το γεγονός αυτό, οι δάσκαλοι, οι γυμναστές και οι προπονητές εξακολουθούν να έχουν χαμηλότερες προσδοκίες από τα κορίτσια από ότι από τα αγόρια. Αυτή η διαφορά στις προσδοκίες δίνει την εντύπωση ότι τα κορίτσια είναι λιγότερο ικανά λόγω φύλου.

Μετά την εφηβεία οι διαφορές αυξάνονται δραματικά. Τα αγόρια αρχίζουν να ξεπερνουν τα κορίτσια σε επιδόσεις σχεδόν σε όλες τις σωματικές δραστηριότητες. Αυτό, όπως είδαμε και πιο πάνω, δεν είναι τόσο αποτέλεσμα της αλλαγής στα σώματα των κοριτσιών και των αγοριών, αλλά οφείλεται στο ότι η κοινωνία πείθει τα κορίτσια ότι για να είναι «σωστές γυναίκες» θα πρέπει να είναι θηλυκές και η κυρίαρχη εικόνα για την θηλυκότητα συνδέεται με την αδυναμία και την παθητικότητα. Τα κορίτσια στον δρόμο τους προς την ενηλικίωση αλλά και κατα την διάρκεια όλης τους της ενήλικης ζωής θα προσπαθούν να είναι όσο πιο σωματικά αδύνατα και αδύναμα μπορούν και να δείχνουν όσο γίνεται πιο ευάλωτα και εύθραυστα. Αυτό συχνά σημαίνει αποφυγή της άσκησης και των σπορ ή, σε περίπτωση που το κορίτσι αποφασίσει να ασχοληθεί με τον αθλητισμό, ήπια άσκηση και ενασχόληση με «γυναικεία» σπορ που δεν αλλοιώνουν την θηλυκή του εικόνα.

Οι γυναίκες δεν είναι λιγότερο δυνατές από τους άντρες. Είδαμε, μάλιστα ότι στα πόδια είναι πιο δυνατές από αυτούς. Οι προσδοκίες, όμως αλλά και το κυρίαρχο πρότυπο θηλυκότητας τις αποτρέπουν από το να επιδεικνύουν την δύναμή τους και συχνά τις ωθούν να την υπονομεύουν.

——————————————————

(1) Amanda Roth, Susan A. Basow (2004) «Femininity, Sports, and Feminism», Journal of Sports and Social Issues, 28, 245

(2) Gutmann (2000) «The Kinder, Gentler Military: Can America’s Gender-Neutral Fighting Force Still Win Wars?»»

(3) Goldstein J. (2001) «War and Gender: How Gender Shapes the War System and Vice Versa»

(4) Freedson P. (1994) «Muscle Strenght and Endurance», Women and Sport: Interdisciplinary  Perspectives, 177-184

(5) Natalie Angier (1999) «Woman: An Intimate Geography»

(6) Colette Dowling (2000) «The Frailty Myth: Women Approaching Physical Equality»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s