STUPID GIRL

Το Σύνδρομο Αποβλάκωσης μιας ολόκληρης γενιάς.

Το 25% των νεαρών γυναικών θα προτιμούσαν να γίνουν διάσημα μοντέλα από το να κερδίσουν το βραβείο Νόμπελ. Το 23% θα προτιμούσε να χάσει την ικανότητα να διαβάζει από το να χάσει τη σιλουέτα του.

Θεέ μου!

Όταν διάβασα ότι το ένα τέταρτο από εμάς θα προτιμούσε να κερδίσει έναν διαγωνισμό δείχνοντας όμορφη και φορώντας ένα στριγκάκι από το να βάλει τέλος στις γενοκτονίες (για παράδειγμα), αισθάνθηκα οργή. Προσπάθησα να ηρεμήσω αλλά δεν τα κατάφερα. Γιατί ξέρω ότι έχουμε πρόβλημα και το χειρότερο είναι ότι δε ακούω κανέναν να μιλάει για αυτό.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι το 25% των κοριτσιών θα προτιμούσε να είναι σέξι από το να είναι έξυπνο αλλά ότι η κοινωνία μας το θεωρεί αυτό λογική και αποδεκτή επιλογή. Το να επιβραβεύουμε τα κορίτσια για την εμφάνισή τους και όχι για το μυαλό τους είναι κοινός τόπος. Και είναι επίσης μεγάλο πρόβλημα ότι όλες εμείς, οι έξυπνες γυναίκες όλων των ηλικιών, είμαστε εντυπωσιακά αμαθείς σχετικά με πολλά σημαντικά ζητήματα. Κάτι πολύ ανησυχητικό συνέβηκε στην τελευταία γενιά. Καθώς τα κορίτσια άρχισαν να θριαμβεύουν σε όλα τα επίπεδα εκπαίδευσης (τα κορίτσια τα πάνε καλύτερα από τα αγόρια στο δημοτικό, το γυμνάσιο, το λύκειο και το πανεπιστήμιο και αποφοιτούν σε μεγαλύτερους αριθμούς) συνέβηκε το αναπάντεχο. Το μυαλό μας άρχισε να μην θεωρείται σημαντικό.

A Generic photo of a woman looking at her reflection in a mirror. See PA Feature BEAUTY Questions. Picture credit should read: PA Photo/JupiterImages Corporation. WARNING: This picture must only be used to accompany PA Feature BEAUTY Questions.

Αυτό είναι μέρος αυτού που εγώ ονομάζω το Σύνδρομο της Αποβλάκωσης. Η πλειοψηφία των αντρών και γυναικών δεν είναι σε θέση να αναφέρει ούτε έναν υπουργό! Από μωρό πίστευα στις δυνατότητες των γυναικών και εδώ και εικοσιπέντε χρόνια πάντα υποστήριζα τα δικαιώματά τους. Φυσικά είναι τραγικό όταν και οι άντρες χάνουν τον δρόμο τους και κάποιος θα έπρεπε να γράψει ένα βιβλίο και για αυτούς αλλά εγώ τώρα ενδιαφέρομαι για το πως σπαταλήσαμε τα θηλυκά μυαλά μας μακριά από σημαντικά θέματα. Αυτά τα σημαντικά θέματα μπορεί να είναι από πολύ μεγάλα μέχρι πολύ μικρά. Μπορεί να κυμαίνονται από το ότι αδιαφορούμε για τις γυναίκες του Τρίτου Κόσμου που καταπιέζονται βάναυσα μέχρι το ότι εξακολουθούμε να παθαίνουμε υστερία με το νοικοκυριό.

Όλα αυτά τα συμπτώματα συνδέονται. Και εξηγώ γιατί. Τα τυφλά σημεία μας “βγάζουν μάτι” ακριβώς γιατί τις τελευταίες δεκαετίες έχουμε κάνει μεγάλη πρόοδο. Μέχρι το 1963 που ψηφίστηκε ο νόμος για την ίση αμοιβή ανδρών και γυναικών (σ.σ. δυστυχώς για να ψηφιστεί στην Ελλάδα ο ανάλογος νόμος έπρεπε να φτάσουμε στο 1984 δηλαδή 21 χρόνια μετά την Αμερική και μόλις 31 χρόνια πριν από το σήμερα!) ήταν απολύτως νόμιμο και κοινό οι εργοδότες να πληρώνουν τις γυναίκες λιγότερο από τους άντρες για την ίδια εργασία. Σήμερα οι νεαρές, αστές και χωρίς παιδιά γυναίκες κερδίζουν περισσότερα από τους άντρες της ίδιας ηλικίας γιατί κατά μέσο όρο είναι περισσότερο μορφωμένες (σ.σ. δυστυχώς και πάλι στην Ελλάδα οι γυναίκες εξακολουθούν να αμείβονται λιγότερο από τους άντρες ανεξάρτητα από το μορφωτικό τους επίπεδο και το σχετικό νομικό πλαίσιο). Μέχρι το 1980 οι γυναικείοι αθλητικοί όμιλοι υποχρηματοδοτούνταν σε σχέση με τους αντρικούς (σ.σ. στην Ελλάδα ακόμα και σήμερα οι γυναικείοι αθλητικοί όμιλοι συνήθως θεωρούνται ασύγκριτα υποδεέστεροι των αντρικών και χρηματοδοτούνται σαφέστατα λιγότερο). Σήμερα κανείς δεν διανοείται να κρατήσει την κόρη του μακριά από το ποδόσφαιρο και η συμμετοχή των κοριτσιών στις μαθητικές ομάδες αγγίζει το 47% (σ.σ. στην Ελλάδα οι γυναίκες που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο και πολύ περισσότερο συμμετέχουν ενεργά στις ελάχιστες ομάδες που υπάρχουν θεωρούνται “περίεργες” ή έστω “αντισυμβατικές). Το Ανώτερο Δικαστήριο των ΗΠΑ δεν αναγνώριζε την σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας μέχρι το 1986 (σ.σ. στην Ελλάδα ακόμα και μέχρι σήμερα δεν υπάρχει συγκεκριμένος νόμος για την σεξουαλική παρενόχληση. Θεωρείται ότι καλύπτεται ποινικά και τιμωρείται, ανάλογα με την περίπτωση, με βάση τα εδάφια του Ποινικού Κώδικα σχετικά με την εξύβριση, την προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας και την ασέλγεια).

DUCKFACE

Η κατάσταση, όμως, γίνεται χειρότερη. Ενήλικες γυναίκες χαζογελάνε χωρίς ντροπή μπροστά σε τηλεοπτικές κάμερες καθώς διαπιστώνουν ότι δεν γνωρίζουν πόσες πλευρές έχει ένα τρίγωνο και δεν μπορούν να πουν σε ποια χώρα βρίσκεται η Κοπεγχάγη. Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, ότι το παίζουμε χαζές ή ότι είμαστε πραγματικά τόσο ανίδεες;

Κορίτσια και νεαρές γυναίκες αναλύουν με πάθος το αν η Αντζελίνα Τζολί έχει κοιλιά (σ.σ. η Μενεγάκη, η Σκορδά, κ.λ.π.) γιατί είναι έγκυος αλλά δεν γνωρίζουν τίποτα για το έργο της. Δεν ξέρουν ότι έχει βοηθήσει εκατομμύρια πρόσφυγες, ανθρώπους για τους οποίους το ενδιαφέρον μας σημαίνει τον θάνατο ή τη σωτηρία, την ελπίδα ή την απελπισία. Πολλές από εμάς περνάμε περισσότερο χρόνο κοιτάζοντας τον εαυτό μας στον καθρέφτη από ότι περνάμε κοιτάζοντας τον κόσμο γύρω μας και το κακό είναι ότι αυτό είναι λογικό γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή από το να είσαι σέξι αντί για έξυπνη. Οι νέες γυναίκες έχουν μικρότερο κίνητρο να χρησιμοποιήσουν το μυαλό τους γιατί οι ανταμοιβές του να είσαι σέξι είναι πολύ μεγάλες.

menegaki

Και μετά, στη μέση ηλικία μας, εμφανίζεται ένα άλλο είδος διανοητικής αχρηστίας. Παντρεμένες πια και εργαζόμενες μητέρες σερνόμαστε ακατάπαυστα σε αυτό τον φαύλο κύκλο δουλειά-παιδιά-νοικοκυριό- επανάληψη-επανάληψη-επανάληψη. Σε αυτό το σημείο ποιός έχει χρόνο να σκεφτεί;

Και μετά τα 55 μας θέλουμε να ξεκουραστούμε και αυτό που κάνουμε είναι να απορροφηθούμε από την τηλεόραση εγκαταλείποντας ένα ολόκληρο 25% της “χρυσής ηλικίας” μας σε διαφημίσεις κατσαρολικών και τηλεοπτικά σόου.

Δικαιολογίες, δικαιολογίες. Αυτό πρέπει να σταματήσει.

apple-tv-gossip

Σε όλες τις ηλικίες επιτρέπουμε να μας παραπλανά η ρηχή και αυτάρεσκη κουλτούρα της διασκέδασης και των “σελέμπριτις”. Ξέρετε για ποια μιλάω. Για εκείνη που δημιουργεί ολόκληρες σειρές εκπομπών με θέμα το διαζύγιο κάποιας παρουσιάστριας ή τις εξωσυζυγικές σχέσεις κάποιου ηθοποιού. Για εκείνη που μεταδίδει την είδηση ότι μία τραγουδίστρια φόρεσε το ίδιο φόρεμα με μία άλλη με την ίδια ένταση που θα μετέδιδε την δολοφονία ενός πολιτικού ηγέτη. Παρακολουθούμε εντυπωσιασμένες και αποχαυνωμένες τις λαμπερές, σοκαριστικές ιστορίες ενώ μια φωνούλα μέσα μας ψιθυρίζει ότι με κάποιον τρόπο, κάπου αλλού, θα πρέπει να υπάρχουν πιο σημαντικά ζητήματα. Αλλά ποιος θυμάται ποια είναι αυτά; Ποιος μπορεί να βρει την ουσία όταν μας ταΐζουν συνέχεια με φουσκωμένα και κενά “ριάλιτι”, έκτακτα δελτία “ειδήσεων” σχετικά με την τελευταία αντιγηραντική ένεση και ρεπορτάζ για μεθυσμένες στάρλετ;

menegaki2

Τα στελέχη των καναλιών λένε ότι είναι υποχρεωμένοι να παίζουν αυτά τα προγράμματα γιατί μόνο έτσι μπορούν να κερδίσουν το ενδιαφέρον των γυναικών τηλεθεατών. Για όνομα του Θεού. Ας κάνουμε στροφή τώρα.

Στην προσωπική μας ζωή αυτή η διανοητική πλαδαρότητα εκφράζεται με την ανάθεση κάπου αλλού όλων αυτών που έκαναν οι μητέρες και οι γιαγιάδες μας. Εκείνες έπρεπε να χρησιμοποιήσουν το μυαλό τους για να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες της ζωής. Εμείς, όμως, έχουμε χάσει την ικανότητα να σκεφτόμαστε μόνες μας και αφήνουμε τις ζωές με σε “ειδικούς”: θεραπευτές, ψυχολόγους, ραδιοφωνικούς παραγωγούς. Ό,τι να ‘ναι. Όλοι μας κάνουν.

Θέλω να σας ταρακουνήσω για να πάρετε πάλι το μυαλό σας στα χέρια σας. Δεν είναι κακό να βλέπετε ένα “ριάλιτι” που και που ή να διαβάζετε και κανένα τεύχος από κάποιο περιοδικό με κουτσομπολιά, αλλά όχι κάθε μέρα. Γιατί έχω πιο μεγάλα σχέδια για εσάς.

Γυναίκα χτυπημένη από τη μοίρα ζει το δράμα της
Γυναίκα χτυπημένη από τη μοίρα ζει το δράμα της

Πρέπει να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας για κάτι περισσότερο από απλό γέμισμα του κρανίου μας πίσω από τα λεία, νεανικά και μποτοξαρισμένα μέτωπά μας. Γενιές γυναικών πριν από εμάς πολέμησαν σκληρά και κέρδισαν για λογαριασμό μας ισότητα στην εκπαίδευση και την εργασία. Ας την χρησιμοποιήσουμε λοιπόν για κάτι καλύτερο από το να στέλνουμε εικόνες με γατάκια στο Facebook.

Αν προσβάλλεστε εύκολα ίσως είναι καλύτερα να σταματήσετε να διαβάζετε γιατί αυτά τα ζητήματα είναι τόσο σημαντικά που δεν έχω την πολυτέλεια να χρυσώνω το χάπι. Την ώρα που εμείς πηγαίνουμε για ψώνια υπάρχουν γυναίκες που πεθαίνουν από πλαστικές εγχειρίσεις και εκατομμύρια κορίτσια πωλούνται και αγοράζονται σαν αντικείμενα στην διεθνή βιομηχανία της σεξουαλικής δουλείας.

Το συμπέρασμα;

Χρειαζόμαστε την κριτική σας σκέψη απεγνωσμένα. Τόσο για το δικό σας καλό όσο και για το καλό της κοινότητάς σας, της χώρας σας και του πλανήτη σας. Αυτή η μικρή ενοχλητική φωνούλα; Είναι το μυαλό σας που σας λέει ότι θέλει να ξαναμπεί στο παιχνίδι.

Ας αρχίσουμε λοιπόν.

———————————————————

της Lisa Bloom

(αναδημοσίευση από την Hafighton Post)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s