SELENE ΤΕΥΧΟΣ 1

ΤΕΥΧΟΣ 1

EDITORIAL

ΜΑΝΤΛΗΝ ΚΟΛΑΜΠ – Η μοναδική γυναίκα ψαράς στη Γάζα

STUPID GIRL – Η αποβλάκωση μιας ολόκληρης γενιάς

ΟΠΛΑ, ΣΦΑΙΡΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΓΙΟΝ – Οι Αμαζόνες δεν ξεχνούν ποτέ (την μάσκαρα)

AUNG SAN SUU KYI – Το πρόσωπο μιας χώρας που επαναστατεί ειρηνικά

I NEED A HERO(INE) – Μισό λεπτό να βγάλω το καλσόν μου

YOKO TSUNO – Ο θηλυκός Τζέημς Μπόντ για κορίτσια

ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ

KNOCKING ON HEAVEN’S DOOR (NOT)

93026b195902656e896b33350a2b6849Καλωσήρθατε στο πρώτο τεύχος του περιοδικού SELENE!

Η ιδέα για την δημιουργία ενός “γυναικείου” περιοδικού που δεν θα αναλώνεται σε συμβουλές υγείας, δίαιτες, ζώδια και σεξουαλικά “κόλπα” υπήρχε από χρόνια στο μυαλό μου. Η ανάγκη πρέκυψε από την έλλειψη ενός τέτοιου εντύπου. Μοιάζει λες και όλος ο δημόσιος βίος αγνοεί ένα τεράστιο κομμάτι του γυναικείου πληθυσμού το οποίο, έτσι κι αλλιώς, είναι ένα σημαντικότατο τμήμα της κοινωνίας και της αγοραστικής της δύναμης. Η κοινωνία, όπως εκφράζεται μέσα από τις εφημερίδες, τα περιοδικά και τα κανάλια, έχει μια στερεοτυπική εικόνα για την “γυναίκα” που ελάχιστη σχέση έχει με την πραγματικότητα.

Η γυναίκα σήμερα κάνει αυτό που έκανε πάντα. Εργάζεται και μεγαλώνει παιδιά αλλά τώρα διαθέτει περιουσιακά στοιχεία που τα διαχειρίζεται, ενδιαφέρεται για την πολιτική, τα σπορ, την ιστορία και την επιστήμη. Τα γυναικεία περιοδικά εξακολουθούν, όμως, πεισματικά να την θεωρούν ανίκανη (ή απρόθυμη) να σκεφτεί πέρα από τη μόδα, τις γυναικολογικές συμβουλές υγείας και τις συνταγές. Τα κανάλια επιμένουν να μεταδίδουν κοινωνικές σαπουνόπερες σε ώρες που “παρακολουθούν οι νοικοκυρές” γιατί “αυτό αρέσει στο γυναικείο κοινό”. Τα περιοδικά που υποτίθεται ότι απευθύνονται και στα δύο φύλα αναφέρονται πάντα σε “εκείνον” και ποτέ σε “εκείνη”. Οι ιστοσελίδες έχουν ξεχωριστή στήλη “Γυναίκα” (με τα συνήθη θέματα) ενώ δεν υπάρχει αντίστοιχή στήλη για τον “Άνδρα” γιατί προφανώς όλα τα υπόλοιπα αφορούν εκείνον.

Το πρόβλημα δεν έχει να κάνει απλώς με μία λάθος “μαρκετίστικη” αντίληψη αλλά εδράζεται στην περιοριστική και αναχρονιστική θεώρηση της “ιδιωτικής γυναίκας” σε αντιδιαστολή με τον “δημόσιο άνδρα”. Ο οίκος παραδοσιακά ανήκει στην γυναίκα και, προφανώς, ο υπόλοιπος κόσμος ανήκει στον άνδρα. Οπότε ποιος ο λόγος να φτιάχνουμε “δημόσια” αγαθά που να απευθύνονται στις “ιδιωτικές” γυναίκες;

Το πρόβλημα μεγαλώνει όταν οι γυναίκες πέφτουν θύματα του σεξισμού της εμπορικής βιομηχανίας που μετατρέπει τις ζωές τους σε πρώτης τάξης αυτοεκπληρούμενες προφητείες. Η Λισα Μπλούμ στο άρθρο με τίτλο “Stupid Girl” μιλάει για αυτήν ακριβώς την αποχαύνωση της σύγχρονης γυναίκας από την τηλεόραση και την βιομηχανία της μόδας που θυσιάζει στο βωμό της εμπορικότητας τα θηλυκά μυαλά μας. Οι γυναίκες σπαταλούν χρόνο και ενέργεια για να είναι όμορφες χωρίς να ενδιαφέρονται για οτιδήποτε άλλο γιατί από μικρές μαθαίνουν ότι η ομορφια είναι το μόνο που μετράει.

Φυσικά, δεν υπάρχει λόγος να σταματήσει μία γυναίκα να προσέχει την εμφάνισή της
εφόσον το θέλει, απλώς δεν θα πρέπει να στέκεται αυτό εμπόδιο στην ολοκλήρωση της
προσωπικότητάς της. Οι “Αμαζόνες Χουκ” είναι ένα εξαίρετο παράδειγμα γυναικών
που έκαναν ακριβώς αυτό και ακόμα παραπάνω. Αναγκασμένες από τον πόλεμο να αμυνθούν έγιναν αντάρτισσες αλλά ποτέ δεν ξέχασαν τις γυναικείες συνήθειές τους. Μάλιστα η εμφανής “θηλυκότητά” τους, όχι μόνο δεν στάθηκε εμπόδιο να πολεμήσουν ισάξια δίπλα στους άντρες, αλλά παραδόξως αποτέλεσε παράγοντα επιτυχίας για την σταδιοδρομία τους σαν “γκεριλιέρας”, δηλαδή πολεμίστριες, που άφησαν το σημάδι τους στη λαϊκή φαντασία ως ατρόμητες γυναίκες
επαναστάτριες.

Μία άλλη σύγχρονη επαναστάτρια, ειρηνική αυτή τη φορά, είναι η Βιρμανέζα Aung San Suu Kyi που με τον δικό της ήρεμο, “γυναικείο” θα μπορούσε να πει κανείς, τρόπο συνταράσσει τη χώρα της εδώ και 30 χρόνια και την οποία αξίζει να γνωρίσει κανείς.

Η εικόνα της “θηλυκής” γυναίκας, όμως, έχει γίνει αντικείμενο εκτεταμένης εκμετάλλευσης
σε τετοιο βαθμό μάλιστα που σήμερα είναι δύσκολο να σκεφτούμε το “θηλυκό” ανεξάρτητα από το σεξ. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι αν κανείς γράψει τη λέξη “γυναίκα” στις εικόνες του Google η συντριπτική πλειοψηφία των εικόνων που εμφανίζεται δείχνουν γυναίκες σεξουαλικοποιημένες με κάποιον τρόπο, είτε ημίγυμνες, είτε να ποζάρουν με σεξουαλικό βλέμμα ή ακόμα και ξεκάθαρα πορνογραφικά παρουσιασμένες. Η εύρεση της “φυσιολογικής” εικόνας που φιλοξενεί το παρόν editorial ήταν πραγματικά δύσκολη υπόθεση.

Αυτή η υπερσεξουαλικοποίηση των γυναικών είναι ιδιαίτερα εμφανής στον τομέα των κόμικ, ένα μέσο που, παρά το γεγονός ότι καταναλώνεται κατά 40% από γυναίκες, εξακολουθεί να θεωρέιται “αντρικό”. Το άρθρο “I need a hero(ine)” δείχνει πως το “αντρικό βλέμμα” με βάση το οποίο σχεδιάζονται οι γυναίκες στα κόμικ οδηγεί σε κωμικοτραγικά αποτελέσματα.

Δεν είναι, όμως, όλα τα κόμικ τα ίδια. Η Yoko Tsuno, του Ροζέ Λελού το αποδεικνύει περίτρανα. Ο Βέλγος σχεδιαστής τολμά να πρωτοτυπήσει και μας χαρίζει μια ηρωίδα με τσαγανό και αξιοπρέπεια που τα τελευταία 45 χρόνια δίνει μαθήματα ισότητας και φιλίας.

Υπάρχει ένα πρόβλημα στην παρουσίαση των γυναικών στην λαϊκή κουλτούρα. Οι γυναικείοι χαρακτήρες ελάχιστα μοιάζουν με τις πραγματικές γυναίκες όπως η 19χρονη Μαντλήν Κολάμπ που τολμά να ονειρεύεται στην Γάζα αλλά και οι υπερήλικες KBG84 που φτιάχνουν το δικό τους ποπ συγκρότημσυγκρότημα σε πείσμα της άποψης ότι η γυναικα έχει αξία μόνο όσο είναι νέα και όμορφη.
Τέλος, παρά το γεγονός ότι το SELENE επικεντρώνεται στις γυναίκες, οι άντρες, όπως είναι αναμενόμενο, παίζουν σημαντικό ρόλο. Είναι εμφανές και αυτονόητο ότι, ενώ η κοινωνία μας έχει πολλά προβλήματα σε σχέση με τη θέση των δύο φύλων, δεν είναι αποκλειστικά και ξεκάθαρα οι άντρες υπεύθυνοι για αυτό. Το αντίθετο μάλιστα. Σε μία σεξιστική κοινωνία οι άντρες είναι εκείνοι που υποφέρουν περισσότερο και “σιωπηλά” γιατί τα προβλήματά τους δεν αναγνωρίζονται. Οι γυναίκες συχνά μπορούν να “οικειοποιηθούν” “αντρικά οχήματα” (όπως το αντρικό ντύσιμο ή η αντρική συμπεριφορά) και να αποκομίσουν οφέλη. Άλλωστε, πάντα “πίσω από μία μεγάλη γυναίκα κρύβεται ένας μεγάλος άντρας”. Αν προσέξουμε θα δούμε ότι όλες οι σημαντικές γυναίκες είχαν κάποιον “πεφωτισμένο” άντρα στη ζωή τους (συνήθως τον πατέρα) που τις χειραφέτησε. Το ίδιο έγινε με την Suu Kyi, αλλά και με την Yoko Tsuno που, ας μην ξεχνάμε, είναι το δημιούργημα ενός άντρα.

Ας μην ξεχνάμε, λοιπόν, τους άντρες που μας αγαπάνε και, κυρίως, ας αγαπήσουμε εμείς
τον εαυτό μας.

Καλή ανάγνωση!
Ευρυδίκη Μαντέλη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s